جز روزگار ما، همه چیز را سفید کرده این برف....افسوس که این سیاهی دیگر عادتمان شده.

موضوع بر سر امید است...چیزی بسیار مقدس تر از زندگی

اشک میریزی و میگویی:پس رویاهایمان چی؟ میبوسمت و میگویم:بخواب.در خاورمیانه رویا داشتن،خودش رویاست.

من، براى تو، براى همين خاک بی تو، زنده ام و مى ميرم، گاهی با خودم فكرمى كنم .، جنگ، فقط درآن سوی مرزها نبود، جنگ واقعى، ازهمان لحظه ای كه لباس سربازی پوشیدی و رفتی، درقلب من آغازشد؛ آخ که چقدر لباس ارتش به تنت نشسته بود. میگویند پسران عاشق وطن، قلبهايى ازجنس فولاد دارند، نگاه هایی كه افق را مى شكافند، تو همان افق سياه من بودى آن شب بى پايان، همان چشم هايت.. آن چشم هایی که سیاه بودند ..آن موهای سیاهت که همانند موج دریای سیاه در باد میرقصید.

این خانه منتظر که ساعت مرده است...خیره میشوم به پالتوی زمستانی..در آفتاب ظهر فروردین...خیره به مسیری که از آن رفتی تا شاید در دنیای دیگر ببینم که از آن برمیگردی چرا که باور اینکه دیگر نیستی کار اسانی نیست.

آن موهای سیاه تو مثل شبهای تابستان،پر از ستاره دور و نزدیک بود.همیشه میگفتی آشفته میگذرامشان تا مثل شور عشق به وطن آزاد و رها باشند...

صدایی نه چندان غریب را میشنوم...صدای عقربه های ساعت،اما من سال هاست ناشنوا هستم.عقربه ها را به عقب برمیگردانم و وانمود میکنم من همان آدمم و اطرافیان نیز همانند.اما به که دروغ میگویم؟به خود؟؟من که میدانم و زمان میگذرد و آدمها عوض میشوند اما چرا سرتا پای وجودم را چنان دروغ فرا گرفته که خودم هم‌باورشان کردم؟