کاش مدتی میمردم سر به دست بالش میسپردم و خواب مرا به آغوش میکشید و آرام با خود میبرد برای مدتی مرا دعوت میکرد به سرزمینی دور آنجا که تا به حال انسانی به آن قدم نگذاشته میان بوته ها و پیچک های در هم تنیده، در آن جنگل دور، در آن تاریکی مطلق که در سپیده دم، باریکه های نور مژده میدادند به رسیدن صبح ، جا خوش میکردم مینشستم به تماشای رویش پیچک ها به دور بدنم، تا آن جا که دیگر من، من نبودم، من جزوی از آن دنیای سبز و آرام بودم و کسی مزاحم تنهایی لایتناهی من نبود آن جا که شاید سال ها بعد، مسافری دیگر مثل من، در آغوش مرگ به آن جا میرسید و خاکسترِ سبز مرا میان پیچک ها می یافت...

بی اغراق میگویم لحظه ای چشمانش به دو ستاره ی سوزان میمانست و آن زمان که با تبسمی به گوشه لب، تارهای پریشان زلف ش را به پشت گوش می سراند و گرمی شرم گونه هایش را به فام ارغوانی شرابی ناب در می آورد، تصویرش غزلی بود ناخوانده در دهان شاعری به لکنت افتاده از دیدار معشوق آری من به چشم دیدم که زنان عاشق زیباترند...