در آن لحظه، زمان از حرکت بازمیماند و دل، در خلأیی شیرین، بیهیچ ترس و تمنایی، تنها تماشاگر گذر لحظهها میشود. صدای آرام قلب، نوای زندگیست؛ آهنگی که نه بلند است و نه پرهیاهو، اما راستین و زلال.
در دل شب، نسیمی آرام از لابهلای شاخههای بید میگذرد؛ ماه، خاموش و دلسپرده، بر پهنهی آسمان میتابد و سکوت، قصهای نانوشته را در گوش زمین زمزمه میکند. گویی جهان، لحظهای از هیاهو ایستاده تا نفس عشق را بشنود.