خواست من‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ این بود که میان ذوق کلماتت بمیرم.

آدم ها می‌آمدند و می‌رفتند، و من میان آنها به دنبال دوای دردم بودم غافل از اینکه آنها خود درد بودند.

کاش زودتر می‌فهمیدم که هیچکس بهتر از من مرا درک نمی‌کند.

دارایی ما چیزی نبود جز رویا ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌و امید.

وقتی مرا آوار خاطرات کشت‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کجا بودی؟