به شدت دستم را کشید و برم گرداند. مردمک چشمانش دو دو می زد و انگار در عین خماری می خواست قاطع به نظر برسد، گفت: "من دوست دارم! " چشمم به ساعد برهنه اش خورد، جای تزریقات های بی برنامه آزارم می داد. نفس عمیقی کشیدم و یک ضرب دستم را از درون مچش آزاد کرد. به سمتش براق شدم و گفتم: "کسی که نمیتونه خودش رو دوست داشته باشه، دوست داشتن کسی چه به دردش می خوره؟ اصلا میتونی؟" عصبی کف دستم را تخت سینه اش کوبیدم و زمزمه کردم: "شرط می بندم برای مواد حاضری من رو هم بکشی." چیزی درون نگاهش عوض شد. هوشیارتر بود اما دیگر برایم اهمیتی نداشت.