تنهایی همیشه درد نیست؛ گاهی فقط سکوتی‌ است که می‌نشیند کنار آدم و اجازه می‌دهد خودش را بهتر بشناسد. بعضی شب‌ها، تنهایی شبیه یک اتاق تاریک است؛ اول می‌ترساندت، بعد کم‌کم خانه‌ات می‌شود و به آن عادت می‌کنی. بعد از مدتی هم می‌فهمی که همه‌ی جای خالی‌ها قرار نیست پر شوند، همه‌ی تاریکی ها قرار نیست جای خودشان را به روشنی بدهند. بعضی آدم‌ها می‌روند، بعضی رؤیاها گم می‌شوند و بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت کاملاً خوب نمی‌شوند....