صحبت‌هایم غم دارد عزیزکرده. غمی که ترجیح می‌دهم شعله‌اش را درون خود نگه دارم، خودم بسوزم اما تو هیچ آسیبی نبینی.

و چه کابوس بزرگی که تمامی دردهایت را فریاد بزنی؛ و جهانی ناشنوا باشد.

درست همانند یک دلقک خیابانی، درون یک اتاقک شیشه‌ای تخیلی گیر افتاده‌ام و هرچقدر فریاد می‌زنم، هیچ انسانی شنوای درد‌های مملو از غم من نیست.

و زمانی فرا می‌رسد که تو فراموش می‌شوی، طوری که انگار هرگز نبوده‌ای.

به دنبال رویای تو، هزاران بار در هزارتوی ذهنم دویدم عزیزکرده من. افسوس و افسوس که دگر زانو‌های دردمندم، زخم‌های وجودم و تن خسته‌ام نای ادامه دادن ندارد.