من یک نویسنده تازه کار هستم.پیشاپیش بابت مشکلات متن عذرخواهی میکنم و امیدوارم با نظراتتون به بهتر شدنش کمک کنید.بلد نیستم هنوز توی برنامه یک داستان درست کنم مجبورم اینطور بزارم. .کارناوال خون هیولاها از کجا می ایند؟ نفس کشیدن زیر این ماسک سخت است.با اینحال همیشه آن را میگزارم.ماسک هویت من را از ان دروغگویی که روی صحنه میرود جدامیکند.و البته ان هارا میپوشاند.اینکه بخواهم به گریمور توضیح دهم چرا اثار برش زیادی روی صورتم است...خسته کننده است.با ماسک میشود همه چیز را حل و فصل کرد.ان هم وقتی که هربار تعدادشان زیاد میشود.و بعضی دوباره سر بازمیکنند.بوی پودر گریم هم همیشه حالم را بهم میزند.واقعا نمیدانم انها چرا ان را بر روی صورتشان تحمل میکنند؛درحالیکه همیشه کار با یک ماسک ساده جمع میشود.برای زنان بازمیشود جوابی یافت.درحقیقت جواب از پیش داده شده.اما مردها؟ زیر یک دروغ ضخیم چروک هایشان را پنهان می کنند.البته ماسک هم دروغ میگوید.اما حداقل سعی نمیکند بر دروغش لباس حقیقت بپوشاند.صدای قژقژ چرخ ها می اید.اول باید بازیگر نقش های دیگر بر روی صحنه بروند.این پرده خیلی شلوغ است.ولی خوشبختانه نقش من در اوایلش زیاد نیست.

اغاز سلام.من ارین هستم.نوشتن این دفترچه خاطرات رو برای این دارم شروع میکنم تا شاید کسی عقایدم رو در آینده درک کنه. بذارید قبل از هرچیزی براتون بگم دقیقا کیم.من دارین هستم.یک بازیگر تئاتر.گذشته جالبی ندارم پس بیخیالش.میلی ندارم هیچوقت اینجا بنویسمش.میخوام با عقایدم قضاوت بشم.شاید روشن فکری بودم که در زمان اشتباهی بدنیا اومده.شاید هم انسان منفوری باشم کی می‌دونه؟ با اینحال می‌نویسمش.این شاید تنها چیزی باشه که از من باقی میمونه.تنها چیزی که شاید یک روزی به بقیه بگه من وجود داشتم. توی صفحه های بعدی شروع به نوشتن خاطراتم می‌کنم پس این میشه صفحه صفر.امیدوارم تا آخرش رو بخونی. خوب.فعلا!