- در نهایت داشتنت آن چیزیست که آفرینش از اول خلقت در روحم دمید. آنجا که خدا از روح خویش در وجودیت من دمید، آنجا همان اولین لمس، همانی که سرنوشتمان را گره زد همان روز آغاز؛ به این پایان شگفت اشاره می‌کرد. حال من ماندم و روح تو که در من آمیخته شده است. شاید این وصلت ترک های روحم را شفا بخشد آنگاه آرام می‌گیرم حتی با نبودت... .