- تو یه قاتلی! متعجب به سمتش برمی‌گردد. - من! چرا!؟ به او نزدیک می‌شود و آرام با دو دستش صورتش را می‌پوشاند، جوری که چشمانش به وضوح نمایان باشد. انگار که آن‌ها را قاب کرده است. - چون هر بار که به این چشم‌ها نگاه می‌کنم یه دور می‌میرم و زنده می‌شم. هر بار چشمات من رو می‌کشه و زنده می‌کنه و این روند هر روز ادامه داره. می‌خندد و دستان او را از صورتش جدا می‌کند. - اگر اینجوری باشه، قاتل بودن رو قبول می‌کنم. - تو قاتل محبوب منی...!