فصل دوم تلاقی با محوریت پیدا کردن فهمیدن و ساماندهی احساساته. مهم تر اینکه جای در اون نویا اعتراف می کنه: «اگر می شد یک نفر رو از خاطر ببرم، بی شک می خواستم مادرم باشد. راستش را بخواهید وقتی کسی را نمی شناسید از او توقعی هم ندارید. آخر آب و نان ناراحتی زیاد از توقع زیاد تامین می شود.» گرچه شاید روایت مادرش فرق کند و بشود طرفش را گرفت اما به هر حال درد نویا چه می شود؟ اگر زخمی،مشکلی نباشد که درد بیخود به آدم سر نمیزند.