و غمت، همراه جسم بی جانم در اعماق خاک فرو می‌رود... شاید که جوانه‌‌ای سبز شود.

با من از یه کلبه چوبی وسط جنگل بگو، از دریا و ماهی‌هاش بگو، از محبت کردن به حیوون‌ها بگو، از بخار چای تو طبیعت بگو، از مِه بین درختای پیر بگو، از آواز پرنده‌ها و خش‌خش برگا بگو، من با اینا زندم.

عشق برایم معما بود، شیرینی قصه‌های مادر بزرگ یا تلخی نگاه پدربزرگ؟ اما اکنون که خود درگیرش شدم، فهمیدم که مادربزرگ اشتباه می‌کرد.

با تمام وجود به او محبت می‌کنم؛ جانم را می‌دهم تا فقط یک لبخند روی لب‌هایش بنشیند، اما او حتی از کوچک‌ترین کاری برای گریاندنم دریغ نمی‌کند.

کاش می‌توانستم بروم… بی‌آن‌که کلامی بگویم یا حتی تکه‌ای وسیله با خود همراه کنم. زخمی و بیمار، خودم را به دندان می‌کشیدم و در پی جرعه‌ای آرامش می‌دویدم.