هر روز تکراری تر از دیروز کی قرار بود این چرخه بی پایان تمام شود. آهی کشید و از پنجره اتاق به برف هایی که آرام روی زمین می‌نشست نگاه میکرد. در دل آرزو کرد بلخره تمام می‌شود.

دلش پر از حرف‌های ناگفته بود، اما لبخند روی لب‌هایش غمِ درونش را پنهان می‌کرد. با این حال، فقط یک نفر حالش را پرسید؛ کسی که کم‌کم به پناهگاه امنِ قلبش تبدیل شد، بهترین دوستش… آوا

می‌دانی چه چیزی بیشتر از همه آزارم می‌دهد؟ این‌که تمام کسانی که با جان و دل حاضر بودم برایشان فداکاری کنم، دقیقاً همان‌هایی بودند که به من آسیب زدند، فریبم دادند و از احساسم سوءاستفاده کردند. حالا تنها چیزی که برایم مانده، یک پوچیِ بی‌پایان است و اعتمادی که می‌دانم دیگر هیچ‌وقت مثل قبل برنمی‌گردد.