از دُژَم آغاز شد... از آن غمِ کهنه و حسرتِ مزمن.
سپس سکوت، و ناگهان، هبوط.!
گویی اندوه، خودِ سقوط بود؛ سقوطی ناگزیر از اوجِ خیال به پایینترین نقطهی ناکامی.
پایانِ بیبدیلِ هر امید..! :)
10پسند2نقد0
برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.
نقدها
مثل هبوط در غبار سرخ...نه؟
آره...! ؛)