سال‌هاست در تاریکی اتاقم زندانی‌ام. می‌پرسی چرا؟ من هم نمی‌دانم. فقط می‌دانم سکوت را بر هر صدایی ترجیح داده‌ام، چون کوچک‌ترین صدا روحم را می‌خراشد. من در رویاهایم مانده‌ام و کلیدها را به چاه فراموشی انداخته‌ام؛ دنیای واقعی با نور تندش برایم غریب است.