نورا✨
در آن آینه شکسته، به انعکاس زخمی خود خیره میشوم...
مگر گناه ما چیزی جز «متولد شدن» بود؟
10پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
3 ماه پیش
و غمت، همراه جسم بی جانم در اعماق خاک فرو میرود... شاید که جوانهای سبز شود.
80
3 ماه پیشبا من از یه کلبه چوبی وسط جنگل بگو، از دریا و ماهیهاش بگو، از محبت کردن به حیوونها بگو، از بخار چای تو طبیعت بگو، از مِه بین درختای پیر بگو، از آواز پرندهها و خشخش برگا بگو، من با اینا زندم.
70
4 ماه پیشعشق برایم معما بود، شیرینی قصههای مادر بزرگ یا تلخی نگاه پدربزرگ؟ اما اکنون که خود درگیرش شدم، فهمیدم که مادربزرگ اشتباه میکرد.
111
4 ماه پیشبا تمام وجود به او محبت میکنم؛ جانم را میدهم تا فقط یک لبخند روی لبهایش بنشیند، اما او حتی از کوچکترین کاری برای گریاندنم دریغ نمیکند.
90
4 ماه پیشهمه چیز را آبی میبینم، حتی روزهای تاریکم را... آبی میبینم چون عشق و محبت هم رنگِ آبی دارد، لبخند شیرین توهم پیشِ چشمانم آبیست...آبیِ روشن همچون آسمان.
112
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.