داستان بر این قراره یک صبح پاییزی و بارانی بود من در اتاقم خواب بودم و بیدار شدم ای وای امروز باید برم موزه تاریخ ایران (سریع از تخت خواب بلند شدم صبحانه خوردم و از خونه زدم بیرون ) با عجله سوار مترو شدم پوف مثل همیشه شلوغ و پر صدا از ایستگاه مترو اومدم بیرون (نمایشگاه بین المللی موزه تاریخ ایران ) اوف بلاخره رسیدم اروم راه رفتم و شروع به تماشا کردم واو چقدر مجسمه اینجاس رستم تهمتن آریوبرزن آرش کمانگیر آرتمیس گردآفرید پوراندخت آذرمیدخت یوتاب نگاهم به مجسمه یه زن افتاد ایراندخت ! چقدر شبیه منه اما ته چهره به راهم ادامه دادم اما بازم فکرم پیشه مجسمه ایراندخت بود اخه چرا باید شبیه من باشه ادامه داستان خسته شده بودم و گرسنه ام بود رفتم تو سفرخانه ای بیرون نمایشگاه نشستم (حضار محترم دلتون نخواد دیزی سنگی سفارش دادم ) خلاصه که با وله داشتم میخوردم بعدش بلند شدم و از پیاده روی کنان به سمت خونه راه افتادم روی تختم خوابم برد که یهو با صدای بسیار بلندی بیدار شدم (از اینجا سفت بچسبید که وارد سرزمین تاریخ ایران میشیم (