سال هاست.. وقتی حرفی میشنوم، حرف دوست داشتنی تری در ذهنم نقش می‌بندد و ای کاش های ذهنم روانه می‌شوند.. باید یک فکری برایشان بکنم.. زیاد تر و زیادتر می‌شنوند و روحم را آزار می‌دهند.. چرا که می‌رسانندم به اینکه کاش جور دیگری رقم می‌خورد و.......

از بعد از اردو به خودم قول دادم هرگز اردو نروم.. !!! مرددم از بعد از اردو. از رفتار و حرف های بقیه.. مثل آدمی که مسیر را کللللی بلد بوده اما یکهو ته دلش را خالی کرده اند و سردرگم شده و نمی‌داند چه درست است چه خطا؟!

این روزها .. نه تنها قند در دلم آب نمی‌شود ‌که دلهره ی عجیبی وجودم را می‌گیرد! که کدام رفتار درست است؟ طرد کردن؟ محبت کردن؟ یا راه دیگری....؟!

خودتان را جای یک معلم ، البته یک معلم تازه کار و پر مشغله بگذارید! بعد ببینی و بشنوی و بخوانی که دارند وابسته ات می‌شوند! حالت چطور می‌شود.؟ این روزها ..

۲ وقتی خوندم که دستبندی که روز اردو بهم داده دستبند شانس خودش بوده، دلم یه جوری شد.. حتما فردا میبرم براش..‌.