آملیا
باد مینواخت و برگ ها با ظرافت میرقصیدند. ابر هایی که گاه از کنار ماه میگذشتند، رقص نور رویایی را بوجود اورده بودند.
سکوت فریاد میزد و حد تماشاگران را به آن ها یاد اوری میکرد. گر این جشن باشکوه جنگل نیست، پس نامش را چه میتوان گذاشت؟
8پسند7نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
18 روز پیش
گر قلبت سرزمین یخ هاست، من هم اسکی سوار قلبت خواهم بود... گر قلبت مهمانسراست، من هم مهماندار قلبت خواهم بود... گر قلبت جهانی بدون انسان است، من هم اولین انسان درون قلبت خواهم بود... من همیشه در قلبت خواهم بود...
30
20 روز پیشکتاب ها فقط برایتان قصه نمیگویند، انها با شما زندگی میکنند، بهترین دوستتان میشوند و درس زندگانی را به شما می آموزند...
41
21 روز پیشتو برای من دقیقا مثل بارون میمونی؛ هیچوقت تکراری نمیشی و من هم هیچوقت از دیدن و بودن در کنارت خسته نخواهم شد.
30
یک ماه پیشدنیای من توی سه کلمه خلاصه میشه: تو، تو و بازهم تو
100
2 ماه پیشصبح بخیر های زیبای روزانه ات شاید تنها و کوچکترین امید بزرگ من برای ادامه دادن باشد... از من دریغش مَکُن... کلوچه دوست داشتنی من....
60