اندوه که به گلو می‌رسد، بغض می‌شود. به سر‌ که می‌رسد، از چشم‌ها سرازیر می‌شود و وقتی فراتر از بدن باشد، ما را از زمان جدا می‌کند، گویی که وجود نداریم. هستیم اما نیستیم.

‏همه چیزهای از دست رفته، یک روز برمی‌گردند، اما درست وقتی که یاد می‌گیریم بدون آن‌ها زندگی کنیم.

‏نوشته بود: «‌بی شک اگر دوستت داشت، این چنین پژمرده نبودی.»

هیچ‌وقت آدم‌ها را با انتظار امتحان نکنید، انتظار آدم‌ها را عوض می‌کند.

‏دیگه گریه نکردم،جیغ ام نکشیدم خودمم به در دیوار نزدم فقط ساعتها فکر کردم که “چرا؟”