غمت گلاویز شقیقه هایم شده و تاب آور نخواهم بود! بی مروت، صدایی بده ، شاید از اسارت عشق آزاد شدم و به بند مژگانت پیوستم.. زندگی یکباره را ، برای تو باختم و تو اما این گونه مرا ترک میکنی؟ از غربت این دل اندوهگین من و نفرینش که آسمان ها را میکشد نمیترسی؟ از هیاهوی خاطراتت در بامداد ها و سحرگاه ها که جنونم به وجود می آورد نمیترسی؟ آه ز این جهان که دوزخش را عشق نامیدند و وصال را گناه...