صدای باران میآید دخترک تنها و خسته لب پنجره اتاق زانوهایش را بغل کرده بود گویی که از نفس کشیدن خسته شده بود و برای آگاه نکردن اهالی خانه،به هنگام باران میگریست که صدای اشک ریختن هایش در میان هیاهوی باد و باران و صدای هقهقه اش در نجوا رعد و برق پنهان بماند

قصدم خودکشی نبود،برای فرار از زندگی کردن بود که میخواستم خودم را خلاص کنم،گویی که خودم را به اعماق دریا انداخته بودم ولی برای غرق نشدن دست و پا میزدم، امواج صدایم تلاطم دریا را بهم زده بود چنان که هیچکس در آن حوالی صدایم را نمی شنید؛جز دریا که انگار دلش به حالم میسوخت و آرام تر از همیشه مرا در آغوش موج هایش نگه میداشت...

پنجره را باز می‌کنم نه برای تماشای شهر برای اینکه ببینم اگر اندوه بال داشت، از من دور می‌شد یا نه...

و امشب گریستم به حال خویش که تا هرچه شد پشتم را خالی کردند و گفتند: کمک به او که دردی از ما دوا نکند برای چه پشتش باشیم؟! و من طفلی کوچک درمیان گرگ ها بودم....

هیچ مترسکی را شبیه گرگ نساختند شبیه پلنگ یا خرس هم نساختند به گمانم ترسناک تر از انسان نیافتند....