قصدم خودکشی نبود،برای فرار از زندگی کردن بود که میخواستم خودم را خلاص کنم،گویی که خودم را به اعماق دریا انداخته بودم ولی برای غرق نشدن دست و پا میزدم، امواج صدایم تلاطم دریا را بهم زده بود چنان که هیچکس در آن حوالی صدایم را نمی شنید؛جز دریا که انگار دلش به حالم میسوخت و آرام تر از همیشه مرا در آغوش موج هایش نگه میداشت...

پنجره را باز می‌کنم نه برای تماشای شهر برای اینکه ببینم اگر اندوه بال داشت، از من دور می‌شد یا نه...

و امشب گریستم به حال خویش که تا هرچه شد پشتم را خالی کردند و گفتند: کمک به او که دردی از ما دوا نکند برای چه پشتش باشیم؟! و من طفلی کوچک درمیان گرگ ها بودم....

هیچ مترسکی را شبیه گرگ نساختند شبیه پلنگ یا خرس هم نساختند به گمانم ترسناک تر از انسان نیافتند....

عجیب‌ترین‌جای تاریخ ایستاده‌ایم کاش کسی مارا بنویسد...