سایه
تنهایی در شبی سرد از دل سکوت متولد شد؛ نه مادری داشت و نه پدری، فقط سایهای بلند که او را زیر بال گرفت و آرام در گوشش گفت: «تو فرزندِ فاصلهای.»
9پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
3 ماه پیش
- من بالاخره یه روزی به زندگی برمیگردم ؛ ولی تو اون روز میفهمی که هیچکس . . هیچکس عزیزم ، اندازهیِ من بلدت نبود .
121
3 ماه پیش- قانع بودیم اما تحمل اینهمه رنج ، جانی دوباره میخواست .
210
3 ماه پیش- آدم جدید؟! نه ممنون من هنوز زیر آوار اونیم ك یه روزی فکر میکردم خونمه . ..
150
3 ماه پیشو چقدر درد دارد اینجاے زندڪَی اینڪہ هر روز دلمان میخواهد بہ دیروزمان برڪَردیم ...!
90
3 ماه پیش- تو آدم بدی نبودی . . فقط آدمِ سنگر شدن برای جنگهای من نبودی .
131