یک روز عادی دیگر؛ در ژرف ترین حالت غربت؛ در انتهای دور ترین فاصله میان من و آنی که نباید میشدم. جایی که عقب عقب به سمت فردا حرکت میکنم تا مرگ کسی که دیروز بودم را تماشا کنم و برای آرامشی که هرگز از مرز ثانیه نگذشته؛ طلب آرامش داشته باشم