غزل
گفتند آزادی! هرجا دلت خواست برو،
اما نگفتند زنجیرهایی که به پاهایش قفل شده بود قرار است او را زخمی تر کنند؛
پس ساکت ماندند و جان دادن دخترک را تماشا کردند.
6پسند2نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
- خب بازی از این قراره که وارد سیاره زمین میشی، خودت رو فدای دیگران میکنی، زجر میکشی، طرد میشی، فراموش میشی و بدون اینکه کسی نگاهت کنه میمیری، قبوله؟!
153
4 ماه پیشانسان ماه را میپرستد درحالی که خورشید خود را میسوزاند تا آدمی نفس بکشد. در این دنیا نیز این قانون وجود دارد؛ عاشق میشوی، خود را فدا میکنی، و در پایان کسی تو را انتخاب نمیکند. و عدالت؟ دراینجا فقط یک افسانه است!
131
4 ماه پیش-میشنوی؟ +صدای چیو؟ _شکستن دریچه قلبمو، نابود شدن یاخته های بدنمو، توقف جریان خونم رو، پوکیدن استخون های تنم رو..
110
4 ماه پیشتو دل کسی را شکاندی که نمیتوانست شاهد پژمرده شدن گلهای باغش باشد، تو دل کسی را شکاندی که نمیتوانست جان دادن ماهی کوچک را در سفره هفت سین ببیند، تو دل کسی را شکاندی که…
102
4 ماه پیشناگهان آنی شروع به خندیدن کرد، تنها اشک هایش بودند که دردهایش را به زبان میآوردند! مانند دیوانه ها رو به مادر گفت " باید دفنش کنیم... باید اینو یک جا دفنش کنیم.. " «قطعهای کوتاه از رمانی که درحالنوشتنه.»
71