۲۰ و خوردی روز شده... و دو یا سه ماهی شده که من کومان ندیدم..💔

محبوبِ دور من؛ خیال توست که دردهایم را تسکین می‌دهد.

در واقعیت که نه ، ولی در رؤیاهایم تو را خیلی در آغوش فشردم.

نامه را باز کردم و او، با این جمله شروع کرده بود. 《سلام پسر فندقی مورد علاقه ام....》 و همانجا بود که زدم زیر گریه... دوباره! -د،ا

دلتنگ روز هایی هستم که بی هیچ دغدغه ای و فکر فردایی، کنار هم بازی میکردیم. و تنها فردایی که دغدغه اش را داشتیم، این بود که "بازیِ فردا چه باشد؟ آیا تو فردا هستی یا جایی میروی؟..." دلتنگ آن روزها هستم...