دونه برف
نامه را باز کردم و او، با این جمله شروع کرده بود.
《سلام پسر فندقی مورد علاقه ام....》
و همانجا بود که زدم زیر گریه... دوباره!
-د،ا
8پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
۲۰ و خوردی روز شده... و دو یا سه ماهی شده که من کومان ندیدم..💔
85
5 ماه پیش۲۰ و خوردی روز شده... و دو یا سه ماهی شده که من کومان ندیدم..💔
70
5 ماه پیشمحبوبِ دور من؛ خیال توست که دردهایم را تسکین میدهد.
60
5 ماه پیشدر واقعیت که نه ، ولی در رؤیاهایم تو را خیلی در آغوش فشردم.
200
6 ماه پیشدلتنگ روز هایی هستم که بی هیچ دغدغه ای و فکر فردایی، کنار هم بازی میکردیم. و تنها فردایی که دغدغه اش را داشتیم، این بود که "بازیِ فردا چه باشد؟ آیا تو فردا هستی یا جایی میروی؟..." دلتنگ آن روزها هستم...
90
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.