آهی کشید و گفت: « ای کاش این لحظه همیشه طول می‌کشید.» به لبخندش نگاه کردم. دستم را روی شانه‌اش خواباندم و گفتم: «ولی همین فانی بودن لحظه‌ها نیست که داشتنش اونا رو قشنگ می‌کنه؟» نتوانست چیزی بگوید؛ فقط ندایی از اعماق ریه‌ها گفت «شاید»