ایرا
در نامههایش نوشته بود: بهترین تصمیم زندگیام را روزی گرفتم که آخرین دوستم نیز مرا ترک کرد؛ دیگر جملهی «تا آخرش کنارتم.» را تکرار نکردم.
حق با او بود؛ آدمها تنها تا زمانی که از ابدی بودن داشتهشان مطمئن نشوند، به آن اهمیت میدهند.
13پسند2نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
- به بچهات یاد بده همیشه راست بگه؛ حتی اگر سخت باشه. - یاد دادم. - پس چرا هنوز دروغ میگه؟ - چون راستش رو بهش گفتم: «دروغ گفتن آسونتره.»
120
5 ماه پیشدخترک روزی کنار دریا رفت و وقتی کسی جز خودش آنجا نبود، فریاد زد: - من از تو میترسم. امواج، سهمگینتر عقب و جلو شدند و شنها را خیس کردند. دخترک چیزی شنید: - من هم از خشکی میترسم؛ اما همیشه میآیم. و به همین دلیل، دریا هنوز زنده بود.
150
5 ماه پیشرو به همسرش، با لبخند گفت: - آروم بخواب، عزیزم. - نمیتونم. - چرا؟ - چون مُردهام. - مردهها هم میخوابن. حتی من. مکث کرد. ادامه داد: - یادم اومد... تو هرگز نمردی؛ فقط رویای امشبِ منِ مردهای.
160
6 ماه پیشاو میتوانست با یک عذرخواهی، همهچیز را تمام کند. اما فهمیدم که همهچیز برای او، یعنی «غرور».
130
6 ماه پیشپرسید: - چرا باقی چهرهی منو کشیدی؟ - چون این نقاب بخشی از چهرهات نیست. - به نظر تو من چجوری هستم؟ - عادی. - مردم عادی معتقدن من غیرعادیام. - تو یه اثر هنری عادی هستی. پس از کمی مکث، ادامه داد: - مردم عادی، اثر هنری رو درک نمیکنن. «وارثین تکامل»
164
نقدها
اخیییی چقدر قشنگ :) و البته غمگین!
گاهی هم زیبایی در غمهاست:)
آدم ها تا زمانی کنار هم هستند که می توانند ، تنها کسی که تا ابد با انسان می ماند فکر و خیال خودش هست
موافقم>