- به بچه‌ات یاد بده همیشه راست بگه؛ حتی اگر سخت باشه. - یاد دادم. - پس چرا هنوز دروغ می‌گه؟ - چون راستش رو بهش گفتم: «دروغ گفتن آسون‌تره.»

دخترک روزی کنار دریا رفت و وقتی کسی جز خودش آن‌جا نبود، فریاد زد: - من از تو می‌ترسم. امواج، سهمگین‌تر عقب و جلو شدند و شن‌ها را خیس کردند. دخترک چیزی شنید: - من هم از خشکی می‌ترسم؛ اما همیشه می‌آیم. و به همین دلیل، دریا هنوز زنده بود.

رو به همسرش، با لبخند گفت: - آروم بخواب، عزیزم. - نمی‌تونم. - چرا؟ - چون مُرده‌ام. - مرده‌ها هم می‌خوابن. حتی من. مکث کرد‌. ادامه داد: - یادم اومد.‌.‌. تو هرگز نمردی؛ فقط رویای امشبِ منِ مرده‌ای.

او می‌توانست با یک عذرخواهی، همه‌چیز را تمام کند. اما فهمیدم که همه‌چیز برای او، یعنی «غرور».

پرسید: - چرا باقی چهره‌ی منو کشیدی؟ - چون این نقاب بخشی از چهره‌ات نیست‌. - به نظر تو من چجوری هستم؟ - عادی. - مردم عادی معتقدن من غیرعادی‌ام. - تو یه اثر هنری عادی هستی. پس از کمی مکث، ادامه داد: - مردم عادی، اثر هنری رو درک نمی‌کنن. «وارثین تکامل»