ایرا
بارها نگاهش کردم.
چشمان فروتنش نه از یخ بود و نه خاکستر؛ یقین دارم تکهای از ماه نیز نبود.
حتی در میان تاریکی شب، میدرخشید.
شاید نور سحابیهای آسمان مُرده را او دزدیده بود.
13پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
- به بچهات یاد بده همیشه راست بگه؛ حتی اگر سخت باشه. - یاد دادم. - پس چرا هنوز دروغ میگه؟ - چون راستش رو بهش گفتم: «دروغ گفتن آسونتره.»
120
4 ماه پیشدخترک روزی کنار دریا رفت و وقتی کسی جز خودش آنجا نبود، فریاد زد: - من از تو میترسم. امواج، سهمگینتر عقب و جلو شدند و شنها را خیس کردند. دخترک چیزی شنید: - من هم از خشکی میترسم؛ اما همیشه میآیم. و به همین دلیل، دریا هنوز زنده بود.
150
4 ماه پیشرو به همسرش، با لبخند گفت: - آروم بخواب، عزیزم. - نمیتونم. - چرا؟ - چون مُردهام. - مردهها هم میخوابن. حتی من. مکث کرد. ادامه داد: - یادم اومد... تو هرگز نمردی؛ فقط رویای امشبِ منِ مردهای.
150
4 ماه پیشاو میتوانست با یک عذرخواهی، همهچیز را تمام کند. اما فهمیدم که همهچیز برای او، یعنی «غرور».
130
4 ماه پیشپرسید: - چرا باقی چهرهی منو کشیدی؟ - چون این نقاب بخشی از چهرهات نیست. - به نظر تو من چجوری هستم؟ - عادی. - مردم عادی معتقدن من غیرعادیام. - تو یه اثر هنری عادی هستی. پس از کمی مکث، ادامه داد: - مردم عادی، اثر هنری رو درک نمیکنن. «وارثین تکامل»
154