- تو یه قاتلی! متعجب به سمتش برمی‌گردد. - من! چرا!؟ به او نزدیک می‌شود و آرام با دو دستش صورتش را می‌پوشاند، جوری که چشمانش به وضوح نمایان باشد. انگار که آن‌ها را قاب کرده است. - چون هر بار که به این چشم‌ها نگاه می‌کنم یه دور می‌میرم و زنده می‌شم. هر بار چشمات من رو می‌کشه و زنده می‌کنه و این روند هر روز ادامه داره. می‌خندد و دستان او را از صورتش جدا می‌کند. - اگر اینجوری باشه، قاتل بودن رو قبول می‌کنم. - تو قاتل محبوب منی...!

- من ازت متنفر نیستم، اما اگر قرار باشه وارد یه اتاق بشم و بفهمم که تو هم اونجایی، قطعاً راهم و کج می‌کنم و می‌رم... .

آدما فکر می‌کنن من جلیقه نجاتم، از من توقع نجات دارن!

اگه داره من رو اذیت می‌کنه و آسیبی به تو نمی‌زنه، یعنی تو داری از من استفاده می‌کنی پس دوستم نداری!

- می‌دونی که دوست دارم!؟ - این احمقانه است وقتی که من دوست ندارم. - خب یعنی دوست داشتن من برای جفتمون کافی نیست!؟ - نه، چون دوست داشتن تو مثل آب دادن به یه گل مرده می‌مونه. جوری که می‌دونی هیچ وقت قرار نیست رشد کنه. - خب این درد داشت. - خوبه، پس دیگه دوستم نداشته باش! - ... .