جادوی اصلی نه در عصاها و وردها، بلکه در اشیای روزمره نهفته بود. نردبان، بیش از هر چیز دیگری در جهان معنای صعود را می‌فهمید؛ تمام عمرش وزن بدن‌هایی را تحمل کرده بود که می‌خواستند به جایی بالاتر برسند. تا این‌ که یک روز، نردبان تصمیم گرفت استعفا دهد. آرام روی زمین دراز کشید و دیگر بلند نشد. همان لحظه، رویای رسیدن از همه‌ی خانه‌ها رخت بست. هیچ‌کس دیگر به سقف نگاه نکرد انگار جهان ناگهان یادش رفت که ارتفاعی هم وجود دارد.

تنهایی، اتاقی‌ست که کلیدش را از داخل روی در جا گذاشته‌ای...

غرق شدن در افکار بد نیست، تا وقتی که واقعا آب وارد ریه‌هایت نشود. من الان زیر سه متر فکر هستم و دارم خفه می‌شوم. نجات غریقی هست؟

تا زمانی که کلامت در گورستانی از سکوت دفن نشود، هرگز عمق تراژدی سکوت را درک نخواهی کرد. گاه در تنگنای ناگفته‌ها گرفتار می‌شویم، در حالی که فریادمان در خلأی بی‌صدایی گم می‌شود.

چه می‌شد اگر عمر آدم‌ها به تعداد کلماتی که به زبان می‌آورند محدود می‌شد؟ آن‌وقت «سکوت» قیمتی‌ترین دارایی هر انسان بود و «دوستت دارم» باارزش‌ترین هدیه.