نگاهی به من انداخت و دفترش را بست. چشمانش پر از اشک بود... جلو رفتم و دفتر را گشودم. نوشته بود: " کاش زبانم لال میشد و آرزو نمیکردم که به تمام آرزوهایت برسی! آخر یادم نبود، که اولین و بزرگترینشان شهادت است...!🕊️ رهبر عزیز تر از جانم💔 " دستی به سرش کشیدم: - دخترک نوجوانم، این روزها هم می‌گُذرد.