صدای شیون و زاری را نه تنها از مردمی که با چهره های بی روح و شوک شده وسط خیابان مانده بودند، میشد شنید! بلکه از زمین، آسمان، مسیر زیر پاهایشان، دیوارهای آجری شهر و حتی درختانی که مشخص نبود از هوای سرد اسفند ماه بود که برگ‌هایشان ریخته! یا از غمی مهیب که به یکباره از آسمان بر سرمان نازل شده بود. بیشتر صداها نامفهوم بود و لا به لای آنها میشد کلماتی از جنس دلتنگی را تشخیص داد! - الا لعنة الله علی القوم الظالمین... - بابا علیمون رفت! - یتیم شدیم مادر... - یا امام زمان (عج)...!