شاید هیچ وجود نداشتد بلکه درون ذهن امد بیرون در خلوت ذهنم، سایه‌های خیال فرو می‌ریزد؛ هر چه هست و نیست، درون قلبم می‌تپد و به آن رنگِ حقیقت می‌بخشد، شاید وجود از همین رویاست.

اگر یک روز دیدی داری کار پیش نمی روره اینکه تو هنوز راه ادامه داره در بادهای تردید، آرام قدم بزن؛ هر مسیر، شعر ناتمام است، هر قدم امیدی دوباره. دنیا منتظر لبخند توست، راه در دل تاریکی روشن می‌شود.

با چه دریا می رویی ولی سیکارت و باد همراهم می‌وزد، تو را در آغوشِ موج‌ها می‌بینم، بوی نمک و خاطراتِ دور، دستانت از سایه‌ها می‌گذرد، سکوتت در ژرفای آب‌ها جاریست.

نه مکن حقیت داشته با شه ولی حقیت پنهان کنه در پرده سکوت، حقیت می‌رقصد، مانند نوری که در دل شب پنهان مانده، اما دیر یا زود، شعله‌ی آن بر تاریکی پیروز خواهد شد و حقیقت آشکار می‌شود.

دختر انیمه نه خود انیمه مثل دریا زیبا موج‌های نگاهش آرام و بی‌صدا می‌آید، هرگز نمی‌شکند؛ در دل شب، ستاره‌ها را به شعر دعوت می‌کند، زیرا دریا همیشه رازهایش را به باد می‌سپارد.