علی استیو
شاید باور نش که روکیا به ایچیگو فقط یود بر می گردد این سخن نبود بلکه خوددداستتن. اقعین در دل شب باد، رازی پنهان مانده
روکیا با نگاهی به ماه، عشق را زمزمه کرد
ایچیگو، آرام در سایهها، دلش را به او سپرد
1پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
هیچ نمی توانه بگم ، چون قلب از درون داره می سوزه .... هیچ نمی توانه بگم ، چون هنوز هیچ کار بر نیامد برای من
51
5 ماه پیششاید هیچ وجود نداشتد بلکه درون ذهن امد بیرون در خلوت ذهنم، سایههای خیال فرو میریزد؛ هر چه هست و نیست، درون قلبم میتپد و به آن رنگِ حقیقت میبخشد، شاید وجود از همین رویاست.
20
5 ماه پیشاگر یک روز دیدی داری کار پیش نمی روره اینکه تو هنوز راه ادامه داره در بادهای تردید، آرام قدم بزن؛ هر مسیر، شعر ناتمام است، هر قدم امیدی دوباره. دنیا منتظر لبخند توست، راه در دل تاریکی روشن میشود.
20
5 ماه پیشبا چه دریا می رویی ولی سیکارت و باد همراهم میوزد، تو را در آغوشِ موجها میبینم، بوی نمک و خاطراتِ دور، دستانت از سایهها میگذرد، سکوتت در ژرفای آبها جاریست.
00
5 ماه پیشنه مکن حقیت داشته با شه ولی حقیت پنهان کنه در پرده سکوت، حقیت میرقصد، مانند نوری که در دل شب پنهان مانده، اما دیر یا زود، شعلهی آن بر تاریکی پیروز خواهد شد و حقیقت آشکار میشود.
00