سپهر خلیق
ساده می اندیشند پزشکان؛
می نویسند: هر هشت ساعت یک قرص!
اصلا می دانند درمان چیست..؟!
من در این شهر به دنبال طبیبی می گردم،
که تو را تجویز کند؛
نسخه عشق بپیچد!
«هر یک ساعت، یک نگاه!».
9پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
عزیزکم یادت هست آن سه شنبه بارانی؟ مرا کنار کشیدی و درِ گوشم، آرام، خیلی آرام، گفتی: اخلاقت بسیار بد است گفتی: آنقدر که جز من کسی دور و برت نیست. یادت هست؟ من چقدر خندیدم! مرا آنطور که همیشه می خواستم ستودی. وقتی تو باشی دیگر کسی در دنیا اهمیت ندارد!
100
5 ماه پیشتو را دوست دارم نه فقط برای آنچه «تو» هستی؛ بلکه برای آنچه «من» هستم، هنگام بودنت! تو موثر ترین مکمل دنیایی!
100
5 ماه پیشنه منتظر پاییز می مانم، نه منتظر آمدن باران، به انتظار رقص برگ و باد هم نمی نشینم؛ من برای گرفتن دستانت منتظر هیچ اتفاقی نخواهم بود!
60
5 ماه پیشفکرش را بکن! اگر من عاشقت نمی شدم..؟ چقدر روزهای ابری بی معنی بود. من صدای برگهای افرا را در خیابان تشخیص نمی دادم، و کنجدهای بربری زیر زبانم مزه نمی کرد. میبینی؟ تو هستی و جهانم زیبا شده!
90
5 ماه پیشیادت هست آن شب؟ هر چه نشستیم به انتظار ماه، بیرون نیامد؟! تو از ماه دلگیر شدی؛ اما من! می دانستم که از روی تو خجالت می کشد! از حرف مردم! نکند تو باشی و همه آن قرص را ماه صدا کنند..!
70