سایه ماه
مرگ مثل نسیم سرد پاییزی، بیمقدمه میآید و دل آدم را خالی میکند؛ اما امید مثل پرندهای کوچک در گلویم آواز میخواند، هنوز، با هر طلوع جدید.
2پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
کلمات در نگاه از حروف ساخته شده اند اما بعضی واقعا از احساسات ایجاد شده اند گاهی خوب و گاهی بد
70
5 ماه پیشاحساس کلمه جالبیه احساس، مثل نسیم بهاری که آرام بر قلب میوزد، بیصدا اما عمیق؛ هر واژه را رنگی نو میبخشد و زندگی را معنایی جاودان میدهد.
30
5 ماه پیشبلاخره تونستم احساس واقعیم رو بگم و در میان سکوت تو، صدای قلبم شکفت؛ گلهای امید در چشمانت جوانه زدند، شب بیپایان، از دوست داشتن رنگ گرفت.
40
5 ماه پیشدلم تنگه باسه چیزی که هرگز حسش نکردم شاید مهتابی که هرگز در شبهای تنهایی نتابید یا صدایی که در گوش باد و باران گم شد دلم را به امید روشنایی میسپارم، حتی اگر ندیده باشم
30
5 ماه پیششاید باران امروز، لبخند فراموششدهای باشد که بر من میبارد و سایههای شب را به آفتاب امید پیوند میزند، شاید فردا چشمهایم دوباره روشن شود.
20