دیا؛
من، پوسیده و کهنه در گوشهای از این پیادهرو منتظر رهگذری هستم که شاید مرا به خاطر آورد!
4پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
صحبتهایم غم دارد عزیزکرده. غمی که ترجیح میدهم شعلهاش را درون خود نگه دارم، خودم بسوزم اما تو هیچ آسیبی نبینی.
73
یک ماه پیشو چه کابوس بزرگی که تمامی دردهایت را فریاد بزنی؛ و جهانی ناشنوا باشد.
100
2 ماه پیشدرست همانند یک دلقک خیابانی، درون یک اتاقک شیشهای تخیلی گیر افتادهام و هرچقدر فریاد میزنم، هیچ انسانی شنوای دردهای مملو از غم من نیست.
80
2 ماه پیشاکنون کجایید انسانی مُرد انسانی رفت آزادی کو یکی آمد با پتک سیاه پرواز را کشت
130
2 ماه پیشو زمانی فرا میرسد که تو فراموش میشوی، طوری که انگار هرگز نبودهای.
180