دیا؛
من، پوسیده و کهنه در گوشهای از این پیادهرو منتظر رهگذری هستم که شاید مرا به خاطر آورد!
4پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
10 روز پیش
"من روحم پر از زخمه!" "اگه بوسیدن اونها، باعث میشه که بهبود پیدا کنن؛ من حاضرم زخمهای روحت رو ببوسم عزیزکرده."
20
3 ماه پیشصحبتهایم غم دارد عزیزکرده. غمی که ترجیح میدهم شعلهاش را درون خود نگه دارم، خودم بسوزم اما تو هیچ آسیبی نبینی.
73
3 ماه پیشو چه کابوس بزرگی که تمامی دردهایت را فریاد بزنی؛ و جهانی ناشنوا باشد.
100
3 ماه پیشدرست همانند یک دلقک خیابانی، درون یک اتاقک شیشهای تخیلی گیر افتادهام و هرچقدر فریاد میزنم، هیچ انسانی شنوای دردهای مملو از غم من نیست.
80
4 ماه پیشاکنون کجایید انسانی مُرد انسانی رفت آزادی کو یکی آمد با پتک سیاه پرواز را کشت
130
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.