ملکه دونگی
روزهایی هست که آدمی در جستجویِ تکیه گاهی به خویش میرسد. عاشقِ خودت باش. زندگی، بارها و بارها تو را با خودت رو به رو خواهد کرد.
8پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
نمیدونم . . ولیانگار دخترکوچولویدرونمبزرگشده ، منطقیشده ، سردوبیاحساسشده . جوریکهالآنخودممنمیشناسمش
90
6 ماه پیشنگاهی بر درو دیوار و این آیینه ها کردم نگاهی بر خودم یادی از آن ویرانه ها کردم ! کسی حال مرا نمی فهمد دراین ویرانه متروک .... توهم ترکم کنی دیگر به دنبالت نمی گردم ! بخوان از حافظ و سعدی و اشعار پر از دردم ...🖤🙃️
60
6 ماه پیشپشت نقاب بزرگسالی همهی ما کودکی هست نیازمند عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی🩷
120
7 ماه پیشهزاران قاتل اگه سوی من روانه شوند کسی شبیه تو، دیگر مرا نخواهد کشت..! در دل شبی بیپناه، نامت را زمزمه میکنم زخمها از تو نیست، خوشحالی ها هم، تو تنها قاتل زیبای قلب منی♥️
51
7 ماه پیشقهوه اش سرد شد پنجره باز بود و باد، عطر خاطرات را به اتاق میآورد؛ نگاهش روی فنجان ماند، شاید اگر دوباره مینوشید، عشق گذشته دوباره گرم میشد.
50
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.