رویش را غبار فراموشی پر کرده بار دیگر با انگشتان بزرگم سیم های ظریفش را میفشارم صدایی اشنا و دردناک برایم دارد صدایی که بی انگیزگی و ناامیدی صدایی که شور و جنون نواختن را در دلم زنده میکند با هر حرکت ارشه خاطرات من را زخمی میکنند افسوس

چنین بودم که نداشتم معشوقی تا به حال اما اموختم عاشقی را تا به حال نوشتم تا ببیند تا بخواند نداشتم کسی، هم ببیند هم بخواند

سوگوارم برای کسی که بود، و نیست سوگوارم بر ان شلختگی و زنندگی بر لب پر طعنه و حقیرانه سکوت های توهین‌وار و ناز کردن های بچه‌گانه من به چه دلبستم به باطن همچو احشام، به وجدان چرک‌نشینش اری من از دیوانگانم

رویا با کابوس چه فرقی دارد ؟ مگر تفاوتی هم دارند؟در اخر به هنگام بیداری غمگین میشویم چه از سر از دست دادن باشد چه از سر ترس غم یکیست، او همیشه همراهم بود و به انتظار مینشست تا من کمبودش را حس کنم ایا او یک دشمن است یا دوست؟برای من کمی شبیه دوست است

مرا اتفاقاتی شکاند که هرگز رخ نداده بودند این خیالات پوچ و تباه خودم بود که از گلو و شانه هایم چسبیده و مرا در ان باتلاق تاریک و نمور غم فرو میبرد بوی زننده خیانتی واهی مرا نابود میکرد سرمای عشقی خاموش قلبم را میسوزاند من فرو ریختم اما برای چه؟