مَرا از دور تماشا کن، که از نزدیک غمگینم. شبیه شعله‌ای لرزان، اَسیرِ آهی سنگینم. مَزَن دست‌ نوازش بَر، پَرِ پروانه جانم. که می‌ریزد به یک لبخند، تمامِ اَرگِ رنگینم. من آن شهرم که در ظاهر، پُر از غوغایِ بازارم. ولی در باطنِ کوچه، غریب و زار و مسکینم.