ان زمان که میخندیدم به ان عاشق... ناگهان؛ عشقی نصیبم شد... که خنده شد برایم خاطره!

شده... هرلحظه با ترس اینکه حتی از دورم دیگه نتونی ببینیش زندگی کنی؟ شده از اینکه انقد دوستش داری، حالت از خودت بهم بخوره؟ شده هرشب توی پیجش خوابت ببره؟ شده بعد هر ناراحتی، اون بیاد جلو چشت که اگر بود شاید اینطوری باهات رفتار نمیکردن؟ وای به حالت...:)

تمام روزهای باقی مانده زندگی ام... فدای آن لحظه که بگویی دوستت دارم

نذارید تبدیلتون کنن به نیمکت ذخیرهٔ خودشون.

در مرحلهٔ آخر بودم و فراموشش میکردم که او؛ قدم در مرحلهٔ اول میگذارد و دلش میلرزد:) چه بگویم! مانده‌ام بین دوراهی...