حسنا ~فیلسوف اعظم سلسله فنجونیان~
یکی از دوستان نویسندهام از من پرسید:چگونه میتوانی با شخصیتهای همچون بچهات اینچنین بیرحم باشی؟
پس از اندکی فکر کردن،اینجا جوابت را میدهم:من اگر دلسوزی بلد بودم،اول برای خودم دل میسوزاندم!
#جواب
15پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
باتجربه اندکم یاد گرفتهام که بزرگترین پیشرفت انسان در کشتن خدایش است؛اما باید دانست،پس از کشتن هرخدا،خدای دیگری جایگزین آن میشود.و این یک چرخه مادامالعمر است.اولین خدای من مادربزرگم بود؛سپس مادرم و اکنون... اکنون دیوانهای در پی کشتن خویشم! #فلسفه
111
6 ماه پیشدوستت دارم.چرا؟زیرا از تار و پود توام.دوستت دارم بیشتر از آنچه فکرش را بکنی! آه یادم نبود این سخن برای تو صدق نمیکند زیرا تو بر همه چیز آگاهی،خدای من! #دلنوشته
142
6 ماه پیش-دیوانگی را چه تعریف میکنی؟ -اینکه همواره سوالاتی بپرسی که میدانی نمیتوانی جوابی برایشان پیدا کنی؛اما افسوس که نمیتوانی از سوال پرسیدن دست بشویی! #فلسفه
1211
6 ماه پیشدر نهایت چیزی که انتظار ما فیلسوفان را میکشد،نابودی است؛به خاطر آنکه نمیفهمیم چه زمانی باید دست از پرسیدن بکشیم. #فلسفه
122
6 ماه پیشکار ما شده دو دوتا چهارتای مادیات نه شمار گناهان و صالحات #دلنوشته
150