گوشه‌ی اتاق نشسته بود؛ دست‌وپاهایش را در سینه جمع کرده و می‌کوشید دردی را تاب بیاورد که سال‌ها پیش در جانش لانه کرده بود. هر بار که آن درد سر برمی‌آورد، می‌گفتند: «می‌گذرد روزی فراموش خواهی کرد.» می‌گفتند: «بزرگ که شوی، از یاد می‌بری» ادامه در نقدها