اما آن بیشه میموزا، غبار ستاره‌ها، مورمور شدن‌ها، پرتوها، شهد گیاهان و درد با من ماند و آن دخترک با دست و پای برنزه‌اش و زبان سوزانش از همان زمان روح مرا تسخیر کرد تا دست‌کم بیست و چهار سال بعد با من ماند. – لولیتا، ولادیمیر ناباکوف