سرباز موزی
صبحها «لو» بود، چهار فوت و ده اینچ قد با یک لنگه جوراب. توی شلوار راحتیاش «لولا» بود و توی مدرسه «دالی.» روی نقطهچینهای فرمهای اداری «دلورس.» اما در آغوش من همیشه لولیتا.
– لولیتا، ولادیمیر ناباکوف
9پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
مرد زنمرده، مردی با مهارتی استثنایی در مهار احساسات، نه اشکی ریخت و نه خشمگین شد. – لولیتا، ولادیمیر ناباکوف
31
6 ماه پیشما عجیب و خداگونه تنها بودیم. – لولیتا، ولادیمیر ناباکوف
40
6 ماه پیشدلم میخواهد چهرهاش را وصف کنم، رفتار و کردارش را، اما نمیتوانم، زیرا وقتی این دوروبر است میل و کششم به او کورم میکند. – لولیتا، ولادیمیر ناباکوف
10
6 ماه پیشزندگی در میان گیاهان بیبروباری مثل درختچههای کمپشت و گلسنگ، تازه شدن و شاید پاک شدن با تندبادهای پرسروصدا، و نشستن روی تختهسنگی زیر آسمان کاملاً صاف و درخشان.....مرا از خود واقعیام جدا میکرد. – لولیتا، ولادیمیر ناباکوف
40
6 ماه پیشبا اشکهای روانش رنگین کمان آرایشش را روی صورتش پخش میکرد. – لولیتا، ولادیمیر ناباکوف
90