هیاهوی سکوت🌕🤍
مهر رخت چون گل کند
جان بر کف آیم نزد تو
این دل که در سینه تپد
تقدیم کنم بر عشق تو
تا بنگری در آن کمی
بل بینی آن سیمای خود....💫
16پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
لعل گلگون ,چو مرا دید گوهری وا مکرد که بگفتم سخن و دیده ای آن گاه مکرد سفله ای ام کَه و خرد، ماه منییی ای مه من زیِ ما آمد و غزلانش همی وا مکرد دل دلداده ی ما را در تنش جا مکرد که شنیدش سخن و کاری ز آن حال مکرد مه یعنی بزرگ لعل لب سفله پست
50
6 ماه پیشبگفتم عاشقانم را که عارف خانه ای دارد همی آن خانه ی عارف ز عارف سایه ای دارد بگفتند خانه ی عارف ز بلبل لانه ای دارد؟ بگفتم عارف عاشق ز هر دم یاوری خواهد که آن یاور نه گنجشکان که آنهم یاوری دارند که عاشق ، عاشق یزدان ز او هم عاشقی خواهد🤍🌕
130
6 ماه پیشاگرچه سر آغاز زیبایی نداشتیم . اگرچه از مینوی خداوند به زمین آمدیم اما پایان جهان بسی شیرین است که آن غم هجران فراموش میکنی و با عزت و شادی به بهشت خدای باز میگردی .رمز آن پایان زیبا در چهار حرف که نه در یک دنیا خلاصه شود آری که در مهدی ع خلاصه شود.
110
6 ماه پیشغافلا آن شب مبعث تو کجا بودی همی؟ زان که سیمای محمد قمری بنگاشتیم! عرب جاهل دوران محمد گر من میبودم از برای مهر آغوش محمد ره می پیمودم🤍🤍🤍 عید مبعث بر تمامی مسلمانان مبارکک🩷🩷
144
6 ماه پیشآنِ ما بود شه شاهان و شهی منداشتیم آن ما بود مه ماهان و قمر پنداشتیم عمر ما رفت و گهی سیمای او را داشتیم که فرستادتش «الله » و خبر منداشتیم غافلا آن شب مبعث تو کجا بودی همی؟ زان که سیمای محمد قمری بنگاشتیم! ادامه دارد؛.....
110